'Waarom steelt u niet?'

euro kleur 50

Een hele eenvoudige en vreemde vraag waarvan u de zin ervan misschien niet meteen kan doorgronden. Het antwoord dat een betrokkene in een diefstalonderzoek geeft op deze vraag kan echter veel prijs geven over zijn of haar integriteit. Tijdens de uitvoer van onderzoeken gericht op interne diefstal binnen bedrijven komt deze vraag steevast terug. Wanneer het gaat om fraude komt altijd het vraagstuk over integriteit aan de orde. Daarnaast zal er altijd nagedacht worden over motieven. Er is een ruime selectie van motieven te bedenken waarom mensen ervoor kiezen om fraude te plegen bij hun werkgever. Maar wat als er geen enkel motief te bedenken is?

Maar deze werknemer is een voorbeeld voor iedereen!

Geregeld voeren wij onderzoeken uit waarbij uiteindelijk blijkt dat we te maken hebben met een dader die geen noodzaak heeft voor het plegen van de diefstal. Een 'goed functionerende' werknemer in de functie van afdelingsmanager, alom gewaardeerd en gerespecteerd, zonder problemen, verslavingen, dure minnares of schulden in een dienstverband dat al jaren voorduurt, zou in eerste aanleg voor de buitenwacht geen 'verdachte' zijn. Want waarom zou iemand die alles ogenschijnlijk goed voor elkaar heeft het risico lopen om zijn baan, en zijn gezicht, te verliezen? Toch zien we in de praktijk dat mensen met hun huis vrij op naam, vrouw met een goede betrekking en de kinderen op de universiteit, zich schuldig maken aan kleine of grote diefstallen. Kunt u mij uitleggen wat deze mensen drijft? De impact die de gevolgen hiervan heeft op de sociale omgeving van de betrokkene en zijn of haar familie kunnen verwoestend zijn.

Koning(in) van hun eigen wereld?

 Een door ons uitgevoerd onderzoek in Zeeland waarbij bovenstaande van toepassing is heeft ertoe geleid dat de vrouw in kwestie nergens in de omgeving meer aan het werk komt en in het dorp waar ze al jaren keurig hun leven leven met de nek aangekeken worden. De vrouw heeft uiteindelijk in België weer een baantje gevonden. De opbrengst? Niets. De vrouw kocht er een pakje sigaretten voor en gebruikte het geld gewoon voor de dagelijkse dingen. De vrouw in het oosten van het land die af en toe wat losgeld stal had zich waarschijnlijk ook niet gerealiseerd dat het voor haar man dubbel vervelend zou zijn als haar geheim publiek bekend zou worden. Haar man bekleedde namelijk een officiersfunctie bij het politiekorps in dezelfde stad. De opbrengst van de diefstal? Niets. Gewoon wat extra centjes voor de boodschappen terwijl dat helemaal niet nodig was. Opvallend is dat we hier vaak te maken hebben met 'grijze muizen' die voor de buitenwereld een keurig leven leiden en niet opvallen. Ik omschrijf ze wel eens als 'koning(in) van hun eigen wereld' Voor de buitenwereld lijkt alles keurig voor elkaar terwijl deze mensen kennelijk gefrustreert zijn en uit de ban willen springen. De diefstallen zijn natuurlijk geheim en ze bepalen zelf wanneer en hoeveel ze stelen. Dit geeft ze 100% controle over hun 'geheime' wereld. De opbrengst mogen ze ook nog helemaal zelf uitgeven zonder daar verantwoording over af te hoeven leggen. Moeten we deze daders nu omschrijven als criminelen of mensen die tijdelijk van het pad af zijn geraakt?

E-mailadres